Haïti

De reis

Het is kwart voor 6 lokale tijd. We zijn er, eindelijk. We hebben een tijdsverschil van zes uur, dus in principe voelt het ook echt alsof we twaalf uur vannacht zitten?

“Mind your step”

Maandagmorgen half 11 waren we als groep verzameld op Schiphol. Koffers gedropt, ingecheckt, douane gehad. We hadden echt mega mazzel, het vliegtuig was absoluut niet vol, dus ik heb negen uur lang uitgestrekt op een rij stoelen kunnen chillen. Zag hier zooo tegen op, ik zag mezelf echt geen negen uur zitten, dus dit kwam echt als een kadootje! Om twee minuten voor vier geland op Philadelphia (21:59 NL).

Je ziet altijd van die mensen op tv die er dan uitgepikt worden door de security en alleen maar hun schouders op halen en niks weten. Ik weet vanaf nu hoe die mensen zich voelen? Papieren ingevuld, door de douane heen geweest, vragenvuur beantwoord, tot we bij de volgende check waren. Met dat ik door mocht lopen, stak het oude mannetje zijn arm voor me langs en vroeg: “Waar kom jij eigenlijk vandaan?” Nou blijkbaar is Amsterdam dan geen goed antwoord… Ik moest de grote rode ‘A-bordjes’ volgen. Apart in een hok vol beveiliging zag ik de tijd doortikken? We hadden ongeveer anderhalf uur om over te stappen, dat was eigenlijk zo goed als voorbij. “Wat gaat u doen in Haïti?” “Huisjes bouwen…”

Border security…

Oké, koffer open, en het eerste wat er uit komt is een medicatiespuit.
“Wat heeft deze spuit te maken met huizen bouwen?” “Euhm ja niks…”
“Mag ik uw ticket zien voor naar Haïti?” “Euhm die heeft de meneer achter deze muren van dit hokkie.”
“Laat maar een mailtje zien dan van de organisatie.” “Ja maar de wifi doet het niet, mag ik op uw hotspot?” “Nee!” “Oh, oké, dan kan ik niks laten zien.”
“Wat zijn deze dingen?” “Waterfilters.”
“Waarvoor neem je die mee?” “Euhm ja gewoon voor in Haïti?!!”
“Hoe moet je die gebruiken dan?” “Nou, kijk ik heb daar een filmpje over, maar daar heb ik dus internet voor nodig. Maar meneer, ik mis mijn vlucht nu.” “Ja, en? Er gaan genoeg nieuwe vluchten naar Miami vanavond, dan boek je je toch om!” ? Whut?

Dat ik drie dagen ervoor terug was komen vliegen uit Israël werkte ook niet mee, ze dachten dat ik wel een koffertje vol rookwaren Haïti in sleepte. Toen ik uiteindelijk mocht gaan, kon ik zwaaien naar de staart van m’n vliegtuig. Gelukkig had Ronald gewacht en zijn we uiteindelijk drie uur later dan de groep de lucht in gegaan. Ik ben nog niet vaak zo gesloopt geweest? Kwart voor een (6:45 NL) in bed…

Het gemiste vliegtuig moment?

Ik ben er!

Woensdagmorgen om half zeven ging de wekker, laatste vlucht en dan zijn we in Haïti. Met een bus een paar uur over de straten gehobbeld op naar het kindertehuis. Zo’n reis is echt een happening op zich. Wat een wereld. Wat een verschil. Grote chaos qua verkeer. Schreeuwend, toeterend, boven op het dak met een gang van heb ik jou daar overal tussendoor wringen. Heel leuk om daar al naar te kijken!

Ik merkte dat ik niet meer zo erg schrok van alle armoede als de eerste keer dat je zoiets gezien heb, voor mij Afrika dan. Niet dat het went of zo, het blijft nog steeds heel naar om te zien, maar alsof je het weet en het niet zo intens schokkend is. De straten zijn hier soms geasfalteerd, al zitten die dan vol gaten. Het meeste wat wel opvalt is de huizen, waaraan ze begonnen zijn en dan onafgemaakt staan te wachten tot er weer geld is.

Rond 17:00 arriveerde we bij het kindertehuis. Altijd even wennen weer. Warm, bepaalde tijden zonder stroom, dus over nadenken wanneer je alles oplaadt en geen stroom is geen wifi. Hellup?

Iedereen had koffers vol speelgoed en andere materialen meegenomen om uit te delen, echt zoveeeel! Daar hebben we nog geprobeerd zakjes van te maken per leeftijdscategorie. Maar om negen stond iedereen zo te tollen op zijn benen, dat we er maar een punt achter gezet hebben.

Aan het werk

Vandaag de plekken bezocht waar we de huizen gaan bouwen. Heftig hoor! Waar de mensen hier in leven. Sommige plekken zijn een heftige uitdaging. Maar we hebben het eerste huisje vandaag zo goed als z’n buitenskelet staan. Echt trots!

Wel echt lange dagen, half zes ging de wekker en rond vijf uur zijn we gestopt. Nou… over het algemeen word ik er niet vrolijk van als mijn wekker voor 8 uur gaat? Dus ben nog heel hard aan het wennen aan deze tijden.

X

Geen shovel maar met het handje 😉 En de grond is zo taai als dikke stront, oh nee klei…

 

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *