Maria

Even geleden…

Dit is even geleden. Lekker zo’n wit velletje voor je, waar uiteindelijk je gedachten over heen rollen. Vijf maanden geleden vertrok ik naar het voor mij toen nog onbekende Haïti. Echt bízar hoe snel de tijd gaat.

Bezig geweest met alle ijstaarten om geld in te zamelen. En dan ga je op reis, ontmoet je de mensen daar, verbind je je met een nieuw stukje op deze wereld én ga je weer naar huis. Naar de plek waar familie op je wacht, verjaardagen met je wil vieren, koffie met je wil drinken, leuke dingen samen met jou wil doen. Vrienden die een avondje willen borrelen, elkaars levensverhalen met elkaar willen delen, jouw schouder nodig hebben om op uit te huilen of andersom. Een nieuwe film in de bios gaan kijken, een dagje winkelen om dat ene leuke jurkje te vinden wat nog niet in je kast hangt. Waar je werk op je wacht…

Dit alles bij elkaar dat je soms het gevoel geeft alsof er twee seconden in een dag zitten. Zoveel dingen in je leven die je bezighouden dat je allang niet meer denkt aan ‘daar’. Ik ben niet van het stilzitten, de energie in mijn lijf is niet heel snel op. Ik ben niet zo iemand die bewust even stil gaat zitten en terugkijkt in haar leven. Het heeft me dus ook niet zo beziggehouden dat ik niet zoveel schrijf op mijn website. Misschien dat je het opgevallen was, misschien ook niet. 😉

In de tijd rond Haïti heb ik veel van deze reis gedeeld en eenmaal thuisgekomen stopte dat. Heel eerlijk gezegd zat daar wel een reden achter. Ik heb echt onwijs genoten van alle lieve reacties die ik kreeg op mijn verhaal, maar tegelijkertijd merkte ik dat ik het steeds delen van alles wat ik doe, mij tegen ging staan. Natuurlijk deel je niet ‘alles’… Ik bedoel, niemand deelt 24-7, het zijn allemaal gekozen momenten. Maar ik ben zo iemand dat als er een bordje ‘moeten’ aan komt te hangen, dan ben ik weg😂 Ik hou, maar houuu van mijn vrijheid. ‘Moeten’? Spaans benauwd krijg ik het daarvan. En het begon me heel langzaam te benauwen dat bij alles wat ik deed, dacht: “Oh, ff een fotootje schieten!’ Het ‘moest’ van niemand. Maar het voelde gewoon heel snel als een bepaalde verwachting. En iedereen die mij kent weet dat ik daar absoluut allergisch voor ben. 😉 En dan kan ik heel resoluut zijn, alles of niks. Klaar, stop ermee! En dat gebeurde dus toen ik weer thuis was. De rust die je ervaart in een land zonder de drukte en stress die leeft in onze welvaartslanden, is zo verfrissend. Zo intens genieten! En dat wil je dan graag vasthouden, die rust… Lekker in die flow blijven hangen. Niks moeten en als je er zin in hebt wel. En dat beviel me echt héél erg prima. Ik merk wel, hoe langer je weer thuis bent, hoe minder je ín die flow kán komen…

Ik heb erover gedacht over een tweede keer naar Haïti gaan. Tussen alle leuke en bijzondere momenten waren uiteraard ook de mindere leuke dingen. Dat was zeker een reden van het stil zijn. Na hele intense twee weken samen geweest te zijn, is onze groep helaas om bepaalde redenen uit elkaar gegaan. Ik ga hier verder niet over uitweiden. Maar dan hangt er toch wel een nasmaakje aan. Ik weet niet of ik dat zou doen, teruggaan. Voor mij voelde het erheen gaan zó gestuurd. Maar als het na thuiskomen ook stil valt en klaar is dan blijft de vraag wel een beetje hangen: wat voelde dan zo speciaal om daar naar toe te willen? Wat was de reden dat ik me zo gestuurd voelde? Die reden mis ik. Nog steeds.

Deze winter wil ik wat anders. Gewoon lekker totaal uit mijn comfortzone of zo. Wat weet ik echt nog niet… Tips en ideeën zijn altijd welkom 😉 Maar toe nu toe is er nog niks op m’n padje voorbij gekomen dat ik zeg: “Jaaa! Dat is het!”

Yréne (onze gastvrouw uit Haïti) hoopt te gaan trouwen in september. Een bijzonder vriendschap. Een ontmoeting van twee weken en het idee hebben dat je de rest van je leven verbonden bent met elkaar. Ze nodigde me uit voor haar bruiloft. Maar na lang wikken en wegen heb ik besloten om toch niet te gaan. Ik wil graag van de winter dus wel een nieuwe reis maken en dan moet je kiezen hè… Dat geldboompje ontspruit zich maar niet in m’n tuin 🤪 Plus even over komen vliegen voor een bruiloft, terwijl sommigen daar nog geen dak boven hun hoofd hebben, vind ik persoonlijk ook best heftig. Dan baal je wel van de afstand. Zulke momenten wil je eigenlijk niet missen.

Als ik dit zo schrijf en bedenk dat dit op ‘mijn website’ komt te staan, word ik gewoon helemaal blij. Hoeveel bijzondere dingen ik al heb mogen meemaken. En wat mensen allemaal wel niet voor mij gedaan hebben om dit te kunnen doen. Blijft gewoon bijzonder!

Op naar nieuwe avonturen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *