Haïti

Onze vertrekdag, wat dagen werd…

Maandag morgen wisten we nog steeds niet exact hoe laat de helikopter zou komen, alleen dat onze piloot tussen zeven en één uur kon bellen. En we dan zo snel mogelijk naar het open veld in het dorpje moesten komen. Dus nog een heerlijk ontbijtje mét pannenkoeken haha. Koffers klaar gezet in de auto. Een plekje in de zon gezocht en wachten maar, wel met een spelletje uiteraard! We kregen nog een vervroegde lunch, aangezien we tot aan ‘s avonds waarschijnlijk niet meer zouden kunnen eten. Lekker aan de spaghetti om elf uur. In Haïti eet je geen brood, alleen maar warm warm warm. De kids ontbijten zelfs met rijst.

Doei lief kind

En dan is altijd dat moment dat de telefoon gaat weer vrij onverwachts. Dan voel je pas dat je echt weer gaat. We hadden twintig minuten ongeveer voordat de heli er zou zijn, dus de tijd om even afscheid te nemen van de kids van het kindertehuis. Ze maakte weer een kringetje voor ons, zongen en baden voor een veilige reis. Als je dan beseft dat deze kinderen hier blijven, en who knows wat hun toekomst is, dat doet echt pijn! Dan zou je ze allemaal mee willen nemen, zodat je zeker weet dat het iig goed komt met hun!

Wanneer de heli landt☺

Het veldje waar de heli zou landen was op loopafstand en de auto was al vol met koffers, dus we zijn onder begeleiding van het hele kindertehuis daar naar toe gebracht. De kids hadden de dag van hun leven, ze mochten lekker buiten de hekken van het kindertehuis én er kwam een heli! De laatste die in dit dorpje geland was, is in 2010 ergens geweest, dus een dubbele happiness! Zo lief, iedereen bleef maar knuffelen en wachten. Ze zijn dol op foto’s maken, dus ik was m’n telefoon alweer kwijt en driehonderd foto’s verder haha. Zo leuk om te zien dat in elk meisje toch stiekem dat modelletje schuilt, ook in Haïti.

Dat Anna mee vloog terug naar huis maakte het wel dubbel zo moeilijk. In deze twee weken ben ik erg gehecht geraakt aan Iréne, onze gastvrouw. Een nieuwe vriendschap gekregen. En ik weet waar ze allemaal al doorheen is gegaan. En dat Anna nu weggehaald werd, juist als je elkaar nodig hebt ómdat het gevaarlijker wordt en je op elkaar wilt leunen, vond en vind ik het meest schrijnende daaraan! Als je geen ouders, familie of wie dan ook hebt om op terug te vallen en de persoon waar je mee samen leeft in één huis, je schouder word weggehaald!? Ze had het er al moeilijk mee dat ik weg ging, maar nu was het niet alleen ik maar ook haar beste maatje. En toen de eerste helikoptervlucht vertrok met Anna erin en we stonden te kijken hoe de heli langzaam uit het oog verdween, besefte ik hoe hard het was, dat als de volgende heli ook was verdwenen, ze alleen achter bleef. Met de onwetendheid over een terugkomst.

Anna’s contract is niet verlengd, dus ze zou sowieso april naar huis moeten, maar vanwege de situatie nu bestaat er een kleine kans dat ze ook de laatste maand skippen. Ik merk dat ik dat nog wel het meest aantrek. Al die kids die daar staan de zwaaien, al die mensen in al die armoede, maat vooral Iréne. Misschien heel erg. Misschien totaal ongepast. Maar we hebben dezelfde leeftijd en misschien kan je je daardoor beter verplaatsen in de ander. En het gaat me gewoon zo aan het hart, kijkend vanuit de heli op een koppie wat daar huilend wegloopt omdat wat haar lief is, weer weggehaald wordt uit haar leven. En zij geen andere keuze heeft dan dat leven. Geen heli krijgt die haar daar weghaalt. Niet eens dat ze dat zou willen denk ik, ik bedoel het is haar thuis. Haar wortels. Alles waar ze mee opgegroeid is. Ze weten vaak niet eens hoe het leven in de westerse landen is, ze kunnen er geeneens een voorstelling van maken als je er naar vraagt. Maar toch voelt het niet goed om gewoon weg te gaan en wetend dat je er over een half jaar al weer minder aan denkt.

En als je dan vanuit de heli naar beneden kijkt en hele velden vol kapotte rijen dik naast elkaar vervallen huisjes ziet, dan schiet het door je heen, er wacht nog zoveel!! Zoveel! We hebben zo inimini klein stukje gehad, de armoede is zó intens, dat zelfs ik, terwijl ik er ben geweest, niet half besef hoe groot die is! Onbeschrijfbaar groot! En dan voelen twee weken zo kort op wat er aan vraag nog ligt. En niet alleen hier, dat laat me weer denken aan Afrika. Ook daar zijn gewoon nog steeds handen nodig, en wij gaan weer. Blijf dat moeilijk vinden merk ik!

Op de airport aan gekomen, kregen we dus te horen dat onze vlucht was gecanceld. Vanwege mechanische problemen, waar we vanochtend weer over hoorden dat het probleem lag bij het feit dat niemand meer naar, maar uit Haïti wil en Amerika de vlucht heeft geskipt omdat ze geen leeg vliegtuig laten vliegen. Lekker tegenstrijdig in dit hele verhaal, we zijn dus opgehaald met de heli omdat door Port au Prince te gevaarlijk was. En dat zijn geen goedkope beslissingen! En Anna wordt hier weggehaald omdat het te onveilig is. En wat gebeurt er, we worden door American Airline om geboekt, met een hotelovernachting ìn Port au Prince, say whuuut?! En als er dan gevraagd word ‘maar onze veiligheid dan?’ ‘Euhm wij leven hier, dat gaat prima. Punt.’

Wat een grap, vooral als dat blijkt dat het alles behalve onbegaanbaar is. Dat die paar blokkades die nog op de weg liggen, bestaat uit kleine hoopjes stenen. Ik begreep vanmorgen dus dat het juist weer de goede kant op gaat. De scholen beginnen langzaam aan weer te draaien, het leven begint hier weer opgang te komen sinds twee dagen. Maar we hebben dus een overnachting in een hotel achter de rug. Met een geweldig goed avondeten mét een biertje, een douche waar water uitkomt in plaats van een bekertje uit de wasbak én warm water! Dat was wel echt gígantisch fijn! Maar tegelijkertijd moet je hier weer aan wennen! Dat stemmetje in je achterhoofd die je wijst op in wat voor luxe jij weer gaat leven. Dat is serieus moeilijk! Die overgang weer! Omdat je beseft dat het in diep in je bloed zit, de gewenning aan die overtollig luxe en je het meer dan normaal vindt dat jij een bord goed eten krijgt. Maar dat soms helemaal niet zo normaal is. En als je dan dat hapje vlees in je mond steekt zie je die vragende ogen van dat ene kindje weer voor je die dit net zo graag als jij had gegeten. Ik denk dat ik de overgang als je naar huis gaat moeilijker vindt dan er heen gaan.

Vandaag hoopt onze vlucht wel te gaan. We vliegen rond half twee naar Miami en hopen dan woensdagmiddag te landen, als alle vluchten doorgaan, met een lief zusje die op me staat te wachten, en voor de zoveelste keer vrij heeft geregeld op werk?

2 Reacties

  • Monique

    Welkom thuis.

    Heb genoten van de mooie verhalen die je hebt geschreven en ben onder de indruk van het werk wat jullie hebben verricht.

    Mooi verwoord wat je lastig vindt in zo’n land, maar ook waar je heel gelukkig van wordt. De mensen daar en vooral de kinderen zullen je inderdaad al missen.

    Nu weer wennen aan de luxe (zoals je zelf zegt).

    Groetjes
    Monique

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *