Haïti

Over inrichting en pannenkoeken bakken

Zo de vrijdag is alweer voorbij… ‘t Is hier nu bijna tien uur. We hebben een energieke dag achter de rug. Merk dat het vroeg opstaan, de warmte, alle indrukken toch wel een beetje parten begint te spelen. Heb er in ieder geval vandaag een beetje last van merk ik. Vanochtend zijn we voor dat we weg zouden gaan, schelpen gaan zoeken. Eén van de vrouwen uit de groep heeft een verwenavond voor de vrouwen hier georganiseerd. En ze had daar schelpen bij nodig.

 

Ik was echt wel een beetje geschokt hoe het strand er bij ligt. Zoveel troep, zoveel afval als daar ligt. Alsof er een bommetje is ontploft aan vuilnis en nu in doodse stilte wacht tot het opgeruimd wordt. En dat word het niet. De Haïtianen hangen en zitten er tussen zonder het aan te raken. Weer het punt, hoe kan je het verschil maken als je buurman het niet doet? Gaat me echt aan het hart om dat te zien!

Daarna zijn we inboedel gaan kopen. Nou, dat was een belevenis op zich, haha! In Nederland trek je de kleurenwaaier te voorschijn en weet je van gekkigheid niet uit welke wit je toch moet kiezen. Maar hier loop je naar een soort van kantoorachtige winkel. Met wat lampen uit de jaren ‘80, één grote machine en een A4 met wat kleurtjes waar je uit kan kiezen voor de verf. En dan kies je uiteindelijk een kleur: “Heb ik niet,” wordt er dan onverschillig door die meneer gemompeld die met zijn gezicht in zijn hand op de balie hangt. Zo nog vijf kleuren verder: “Wat heb je dan wel, meneer?” “Off-white.” Hahaha. We zijn maar op zoek gegaan naar een andere verfwinkel met wat meer kleuren…

Verfwinkel

Een matras uitzoeken, haha. Een hokje ergens aan een stoffig zandweggetje. Drie matrassen (zonder enige beschermhoes) staan te blinken tegen de buitenmuur en binnen heb je keuze uit nog vijf matrassen. Whuut!! Even voelen of ze geen gebroken veren hebben, droog zijn en er nog netjes uit zien en inladen maar.

Je meubels, tientallen handelaartje langs de straat met kraampjes vol meubilair uit gestapeld in de brandende zon. Plastic tuinmeubilair. De eettafel wordt een bruine tuintafel met vier bruine tuinstoelen zonder klapleuning of iets dergelijks. Gewoon normale. De enige zitplaatsen die in het huisje zullen komen. Wat een verschil!!

Het gasfornuis blijkt een in elkaar gelast vierkant metalen bak te zijn op pootjes. Waar je vuur in kan maken en je vanuit zithoogte eten kan koken hier op. Echt bizar! Je gaat gewoon terug in tijd.

En zo leuk. We zouden ‘s middags pannenkoeken bakken voor het hele dorp om dat uit te delen. Dus naar een winkeltje waar ze eieren verkochten. Midden tussen de stoffige kraampjes door vind je in een hoekje een donker hokje waar dus eieren verkocht worden. En in dat winkeltje zag Alice pasta en spaghetti liggen. Ze vroeg de meneer hoeveel dat samen kostte. En vertelde dat we voedselpakketten wilden maken voor de allerarmste mensen. En de meneer gaf het weg voor $1,-. Dat is zooo weinig voor hier! Maar uit liefde voor zijn medemens terwijl hij waarschijnlijk het zelf ook niet breed heeft, deed hij dat, omdat hij de liefde van God kreeg. Echt mooi!

Na deze morgen vol nieuwe indrukken, zijn we gaan pannenkoeken bakken. Bloedjeheet, haha. Maar met een waaiertje in onze rug hebben we er toch zo’n dikke tweehonderd gebakken. Daarna roken we als een pannenkoeken! 😂

Daarna het dorpje in geweest waar we dus de huisjes aan het bouwen zijn om ze daar uit te delen. We hadden een goedje gemaakt om zulke grote bellen mee te blazen. De kinderen vonden het geweldig!!!! Heerlijk om ze te zien lachen en te genieten!

‘s Avonds in het kindertehuis hadden we nog een avondprogamma, met daarin een stukje uitwisseling over een stuk Bijbelgedeelte. Het is een uitdaging om met mensen vanuit allerlei verschillende geloofsopvattingen dan hierover te praten. Niet de meest makkelijkste gesprekken, ervaar ik zelf. Vooral niet als het over de bijzaken als welke vertalingen je moet lezen gaat en hierdoor eigenlijk niet meer over de boodschap zelf nadenkt. Heb nogal moeite met Bijbelse discussie’s. Het heeft me in de afgelopen jaren veel gekost, zulke discussie, dus ik merk dat ik dat echt lastig vind. Maar ook hier ligt weer een bepaald doel in dat je als zo’n verschillende groep bij elkaar gezet bent op dezelfde reis, wie weet wat voor moois eruit ontstaat.

We hebben de avond lekker afgesloten met een soort van thirty second spel. Allemaal weer met een lach gaan slapen… Op naar een nieuwe dag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *