Haïti

Woensdag

Het tweede huisje is ook klaar. Lekker op z’n Haïtiaans geschilderd, dus zonder afplakken randjes schilderen, haha! Een drupje op de grond? Lekker laten opdrogen, valt niet op tussen alle andere vlekken!

Vanmorgen de dag begonnen met een bezoekje aan de overbuurman. Om zijn wond te bekijken en eventueel opnieuw te verbinden. We waren er eigenlijk vanuit gegaan dat het beter zou gaan met hem. Maar hij had veel pijn, zag er slecht uit en had overgegeven. We hebben zijn wond verzorgd en zijn been opnieuw verbonden. Hij vroeg of we via Messenger naar een vriend wilden sturen wat hij nou precies had. Dat bleek een soort van dokter te zijn en zou eventueel de zorg over kunnen nemen als we weg zijn. Cherida heeft alleen het vermoeden dat er veel meer aan de hand is.

Grappig, daar moet je dus weer echt de kennis voor hebben, maar hij vroeg of we het flesje alcohol om te desinfecteren konden achter laten, want dan kon hij zelf zijn wond verzorgen en dat terwijl we én vanochtend én vanavond zijn langs geweest. En dat samen met andere opmerkelijke dingen, heeft ze een vermoeden dat hij hele andere problemen heeft. We kwamen nog in een discussie, hij vroeg om geld voor het ziekenhuis. We probeerden duidelijk te maken dat wij ook geen geldboompje hebben waar we van kunnen plukken, wij ook moeten werken als we wat willen, dat wij ook moeten sparen om naar Haïti te kunnen gaan etc. En dat hij het aan familie kon vragen of aan buren en als hij weer beter was, aan het werk kon gaan en het terug kon verdienen. Maar toch denken ze dat we dat boompje hebben… Dat is wel lastig in zulke situaties hoor, het liefst geef je ze die paar dollars die ze nodig hebben. Lijkt zo’n kleine moeite. Maar uiteindelijk maak je het probleem wat er in Haïti heerst daar alleen maar groter mee. De economie zakt er alleen maar verder van weg als al die vrijwilligers maar geld gaan strooien als Sinterklaas. Maar het druist wel echt tegen je gevoel in.

Terwijl Cherida en ik de man verzorgde zat Alice dus zo de kids te vermaken😍

Daarna naar het huisje gegaan om de andere meiden mee te helpen met schilderen. De mannen hebben de voedselpakketten uitgedeeld. Je merkt dat veel mensen er alleen maar meer door gaan vragen. Veel discussies geweest vandaag! “Waarom krijgt de buurman wel eten en ik niet?” “Ja, dat is de beslissing van de pastoor, daar gaan wij niet over, dan moet je naar hem gaan!” “Ja, maar je kan me er toch gewoon even eentje geven?” Ja hoor, klopt er wel eentje uit m’n broekzak… “Kun je me een huis geven?” “Kun je me 1 dollar geven?” Zoveel vragen vandaag. Dat eist energie! Meer dan een dag hard werken!

De praatjesmaker was er ook weer. Hij vroeg wanneer ik weg ging. En vroeg of ik nog terug kwam. Dus ik zei dat ik dat niet wist en daar over na aan het denken was. Hij zei dat ik daar niet over na hoefde te denken, ik moest niet denken wat ik wilde, maar denken aan wat de mensen hier wilde en dat was dat ik terug kwam, dat ze wisten dat ik er ooit weer eens zou zijn. En ook hij wilde een huis. Dus ik was lichtelijk geïrriteerd. En ook hem probeerde ik uit te leggen dat we dus geen boompje hebben. En dat hij moet gaan werken als hij iets wil bereiken. Maar ja als je dan als antwoord krijgt, dat hij hier geen werk kan krijgen en naar Port au Prince moest, alleen was dat anderhalf uur rijden, dus moest hij daar een kamer huren en had hij dus eerst geld nodig om een kamer te kunnen huren. Ja, is dat dan niet willen of is dat dan het serieuze cirkeltje waar iedereen in ronddraait??

Met het eten kwam hij met de jongen, die ons al elke dag aan het helpen is, naar het hek van het kindertehuis, of we hem eten konden geven, want hij had ons geholpen. En ook ‘s middags weer of we hem iets konden geven, want hij had al elke dag gewerkt met ons, alleen nog niks gekregen. Dus ik probeerde ook uit te leggen dat de mensen die nu een huisje krijgen ook nergens om gevraagd hebben en het krijgen, dus of hij ons er dan voor aanzag om iemand die ons elke dag geholpen had over te slaan?! Maar daar snappen ze echt niks van. Hier is het gewoon, een dag werken en aan het eind van de dag betalen. En niet eind van de week of maand.

Toen we terug kwamen van schilderen fietste deze man, geloof dat hij Steef ofzo heet, met deze fiets door het kindertehuis. Apetrots dat hij was, dus ik moest een rondje fietsen, nou een blanke op een fiets is heel grappig denk ik aan zn lachen te horen😂

Op de terugweg aan het eind van de dag kwam er een man naar ons toe, of we mee wilde lopen naar zijn huis. Hij wilde graag een huis voor hem, zijn vrouw en de kids. Toen we aan kwamen lopen vroegen we ons af alleen af waarom. Het huisje zag er juist goed uit! Dus we vroegen of we binnen mochten komen. En toen bleek dat hij, in het zelfde soort huisjes als wij bouwen, woont, maar dan nog eens door de helft en dat met vrouw en vier kids! Één tweepersoonsbed voor z’n allen in de rechterhoek, links een stapel stoelen, een oud klein vierkant tv-tje op een scheefgezakte plank. En een kast met alle pannen en borden. En dat is hun leefruimte. Geen douche, geen wc, geen keuken. Niks! En weet je wat deze man vroeg. Of we alsjeblieft een foto wilde maken, omdat we het dan in Nederland konden laten zien en er dan misschien iemand geraakt werd door hun situatie en hun wilde helpen.

Wauw! Ik merk dat twee weken absoluut tekort is om te kunnen ontdekken hoe het nu echt in elkaar steekt hier, daar heb je wel echt meer tijd voor nodig. Mensen raken nu aan je gewend, ze kunnen eindelijk je naam zeggen. Ze kennen je gezicht. Je wordt herkend en ze proberen een praatje te maken, maar nu ga je al weer bijna. Vanavond hadden de mannen een mannenavond. En we waren met het ontbijt op het geniale idee gekomen om een lied te zingen in de kerkdienst zondag als team. Dus wij, als vrouwen, hebben er een avond aan gespendeerd om een lied te zoeken en te zingen. In eerste instantie was het ‘It is well with my soul’. Maarrr, na een hele avond er aan kwijt te zijn zijn we er achter, dat wordt ‘m in ieder geval niet😂

Zij komt elke dag naar de plek waar we werken☺, ze maakt honderdduizend selfies met mijn telefoon, voert gesprekken met me via m’n offline vertaal-app, en vroeg of ik haar ‘godmoeder’ wilde zijn (letterlijke vertaling gok ik☺) maar lief hè! En toen ik vroeg waarom, ‘omdat je zo lief en knap bent🤗😍’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *