Haïti

Zaterdag

Er zijn ondertussen zoveel Haïtianen bij de huisjes aan het helpen dat we daar niet met z’n allen meer hoeven te zijn. Jonge jongens die vol ijver mee helpen of oudere mannen die het leuk vinden een steentje bij te dragen. Dus wij willen een schommel maken voor in het dorpje, maar ontdekken dat er stukken hout niet meer op hun plek liggen die er gister wel waren en nu dus eerst nieuw gehaald moet worden. We balen, want dat betekent dat er voor even geen werk is.

Jakson is de chauffeur, hij is opgegroeid in het kindertehuis, maar na je achttiende moet je dit verlaten en nu woont hij in een huisje strak naast het kindertehuis aan het strand en is gaan werken voor het kindertehuis. Hij laat ons de plek zien waar de schommel mag komen te staan in het dorp. Het is op een plek waar vlakbij een vrouw op straat woont. Tegen een hek wat eerder bedoeld is als beveiliging voor iets wat er nu niet meer staat. Ze heeft daar allemaal spullen liggen die haar bezittingen zijn. Maar onze aanwezigheid maakt haar boos. Ik denk dat ze bezeten is van een bepaalde kwade geest. Jakson zegt dat ze ‘niet goed is’. En terwijl we daar staan de praten over hoe we het beste de schommel neer kunnen zetten, loopt ze driftig heen en weer, schreeuwend en zwaaiend met haar stok. Op een gegeven moment wordt het haar zo teveel dat ze haar stok naar een hond gooit die vlak voor haar voeten ligt. Merk dat ik niet zo goed weet hoe je daarmee omgaat dan alleen voor zon vrouwtje te bidden. Voel medelijden met haar.

Op weg naar het eerste huisje om te schilderen kregen we een suikerstengel van een man… Ze moesten zo hard lachen hoe wij dat op aten!

Maar we moeten dus even wachten tot de ontbrekende gedeeltes voor de schommel er zijn. Een beetje zoekend in de loods van het kindertehuis ontdekten we opeens alle benodigdheden om te kunnen verven. Dus alles bij elkaar verzameld en op naar het eerste huisje dat gebouwd is. Daar aangekomen is de man van het huis al aan de binnenkant begonnen, dus wij mogen de buitenkant verven. (Sanne en ik, praat ik trouwens over, niet dat je nu denkt dat we daar met z’n tienen met een roller klaarstaan😂)

En wat is het leuk!!! We hebben lekker een muziekje aan gezet. Er is een hele groep kids mee gelopen toen we aankwamen en die zitten lekker op een rijtje als toeschouwers of we het wel goed doen😜 Vrouwen en schilderen vertrouwen ze hier niet zo. En afplakken kennen ze al helemaaaal niet. Eerst wordt er hard gelachen als we daarmee beginnen, maar toen ze uiteindelijk zagen wat het resultaat was, zijn ze binnen op hun manier ook gaan afplakken, lekker over de natte verf en zo… haha. De kinderen vinden het zooo leuk dat je er bent en ze willen dan ook op elke manier jou helpen. Dat gaat van kwast aangeven tot elke verfspetter van je hand halen tot je roller met een kwast insmeren met verf, niet dat het perse handig is of snel werkt… haha. Maar wat een liefde toch!

Na een hele tijd schilderen nemen we even een pauze en de meiden ontdekken dat ook ons haar te vlechten is, dus we moeten zitten en zij willen vlechten. Honderd duizend keer uitgekamd, haha en ze doen dat echt niet zachtjes!! Thuis had ik al honderd keer geschreeuwd ‘Zachtjesssss!’ En ik moet zo lachen, we zitten in de zon terwijl de meiden staan te vlechten en na een poosje voelen ze aan onze huid, zo ‘van ben je niet heet?’ Zij denken waarschijnlijk: “Je bent niet goed! Waarom zit je in de zon?” Ondertussen is het alweer tijd om terug naar het kindertehuis te gaan en elke keer als we terug lopen, loopt het halve dorp aan kids mee tot aan de poort van het kindertehuis. Zo schattig, zo lief!

Haren vlechten

Na het middageten vraagt Cherida of Sanne en ik even willen meelopen naar de overkant, want ze heeft hulp nodig bij een zieke man. Het is een jonge papa, die sinds december op bed ligt met een wond aan zijn been en niet meer kan lopen daardoor. Helemaal uitgemergeld is hij. En uit zijn wond komt allemaal vocht lopen als Cherida er op drukt. Ik ben zo niet weggelegd om dokter te zijn! Ik mocht haar assisteren, maar m’n maag draaide er van om. Cherida liet hem proberen om even te staan. Vind het wel echt gaaf als je die skills hebt! Hij had veel pijn, ik had allang gezegd: “Blijf maar liggen lieve meneer”, maar zij kreeg het voor elkaar dat hij met ondersteuning recht kwam te staan. Maar hij moet terug naar het ziekenhuis, om foto’s te maken wat er met zijn been is en dan heb je het algemene probleem, daar hebben ze geen geld voor! Dus die man zei ook tegen Cherida: “Als jij weg bent, houdt het weer voor me op, dan is alle hoop weer weg.” Dat doet zeer! Dat vind ik zooo schrijnend! Hij ligt daar maar in een klein donker hokje te liggen, is nog zo jong, en dan is alle hoop weg! Doet echt zo zeer om dat te zien. Respect voor alle dokters die dit werk hier doen!

We zijn nog even gaan kijken bij het huisje of het klaar was en ze schoten zo’n eind op dat onze hulp voor nu niet nodig is. Op de terug weg begint er een man tegen ons te praten. Dat het zo bijzonder is wat we doen en dat zij dankbaar zijn voor wat we doen. Dat hij weet dat we zelf hebben moeten sparen en voor het geld hebben moeten werken wat we nodig hebben om deze reis te maken. En dat het mooi was dat we houten huisje maakt, want als er weer een aardbeving kwam zouden er geen mensen overlijden omdat ze onder een stenen huisje bedolven zouden worden. Het is zo’n warme deken, de liefde die de mensen hier voor je hebben! Zo welkom ben je. En ze waarderen je zo erg. Krijg daar zo’n blij gevoel van! En het is heerlijk om te kunnen praten met mensen van hier, ontdekken wat hun dromen zijn, wat hun passie is, wie zij zijn.

Wasje afhalen. Wordt gedaan door de vrouwen van hier, met de hand

‘s Avonds hebben we een verwenavond voor de vrouwen georganiseerd. Cherida voornamelijk, wij hebben haar meegeholpen. Ze deelde haar verhaal van adoptie en haar levensweg daarin met de vrouwen. De liefde van God die ze in haar hart draagt. Bijzondere avond! Daarna lekker de vrouwen een gezichtsbehandeling gegeven, heerlijk om ze te zien genieten!!

Moe maar voldaan bedje in…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *